Home Maatschappij Agri & Food Genieten van onze Bourgondische plicht

Genieten van onze Bourgondische plicht

Laten we eerlijk zijn: iedereen is na al die tijd binnen te moeten zitten het coronavirus kotsbeu. Het is dringend tijd om terug met volle teugen van het leven te genieten. Dat kunnen wij Belgen gelukkig als de beste. 

De vakantieperiode staat voor de deur, de restaurants ontwaken stilletjesaan uit de nachtmerrie van de pandemie en de hele bevolking is nog nooit zo opgewonden geweest om er de best mogelijke zomer van te maken. Zo beleef ik het alleszins. Ik ben in ieder geval zelf mega chaud om de zomer smakelijk aan te vatten. 

Dromen waarmaken

Recent geleden had ik een droom. Geen échte droom, maar zo eentje for dramatical purposes. In deze levensdroom ging ik elke dag naar een andere brasserie, restaurant of café. Eender waar, als ik er maar iets te eten kon krijgen. Toen ik wakker werd, bedacht ik me: ‘Waarom probeer ik deze droom niet gewoon waar te maken?’ Ik houd namelijk van dromen waarmaken, dat is een beetje mijn passie. Iedereen zou het moeten doen, ik raad het ten zeerste aan. Het is héél plezant. 

Sinds we met zijn allen terug in allerhande horecazaken welkom zijn, mits enkele te respecteren regels, heb ik besloten om mijn pens vol te vreten. Niet louter en alleen voor mijn eigen plezier en vertier. Ik offer me heel erg graag op om de prachtige sector die de horeca is, te steunen. Dat is wel het minste dat ik kan doen.

“Laten we hopen dat de horeca zal triomferen en dat onze magen en smaakpapillen de tijd van hun leven hebben.”

Genieten en ervan profiteren

Hierbij dus een oproep aan jou, de lezer: Help de restaurants door er te gaan eten, door er nieuwe herinneringen te creëren met vrienden, familie of andere bubbelgenoten. We moeten het een beetje beschouwen als onze Bourgondische plicht. We komen namelijk allemaal samen uit een onwaarschijnlijke crisis. Nog nooit meegemaakt. Hopelijk kunnen we binnen enkele decennia terugblikken op deze gebeurtenissen en zeggen: ‘Hoe geflipt was die absurde periode in onze levens, maar wat hebben we er daarna toch maar goed van geprofiteerd!’

Laten we hopen dat de keerzijde van de medaille dit keer niet negatief is.
Laten we hopen dat de maanden en de jaren die volgen smakelijker zullen zijn dan ooit tevoren.
Laten we hopen dat de horeca zal triomferen en dat onze magen en smaakpapillen de tijd van hun leven hebben. 

Oh, wat heb ik door dit neer te schrijven goesting gekregen om ergens een goed stukje te gaan eten. Ik weet in ieder geval wat ons te wachten staat: Heerlijke belevenissen over het hele land.

Belgisch kuske voor iedereen!

MEER

Lotgenotengroep Frontotemporale Dementie

dementieDe vaststelling dat iemand jongdementie heeft, is zwaar om te dragen. Toch helpt het de persoon zelf en de omgeving enorm door tijdig de diagnose te weten, de nodige ondersteuning te vinden en beslissingen te nemen voor de toekomst.

Liefde is….

liefde Zoetje hier, liefje daar: de koosnaampjes worden met Valentijn nog iets vlotter in de mond genomen dan op een gewone dag. Het is dé dag om je lief te verrassen. Ook Bekend Vlaanderen doet mee. Maar hoe romantisch komen zij uit de hoek met het feest van Cupido om de hoek? Hugo Segal, Roel Vanderstukken en Femke Herygers klappen uit de biecht.

Van storten naar recycleren

Johan SneyersNiet enkel de huishoudens recycleren en scheiden afval nu veel meer dan vroeger. Ook de industrie doet haar duit in het zakje. En dat is goed voor het milieu én de kassa.

Je stempel drukken op de toekomst

Marc Reynders De verpakkingsmarkt was, is en blijft ook in de toekomst ongetwijfeld een ontzettend competitieve markt. Klanten verwachten dat hun leveranciers hen voldoende ondersteunen, informeren en daarbovenop regelmatig verrassen in hun zoektocht naar een nog betere visibiliteit en functionaliteit van hun producten.

Hefboom voor toekomstgericht onderwijs

Technologie en onderwijs In digitale tijden hoeft het niet te verwonderen dat ook het verantwoord inzetten van educatieve technologie meer dan ooit aan de orde is. Digitaal als het nieuwe normaal. Maar wel waar het didactische relevant is en niet een doel op zich vormt.

Meer zij en minder wij

Gezondheidszorg Als ik denk aan de zorg van morgen, denk ik aan Amaya. Zij is 9 jaar en kreeg de diagnose van diabetes type 1. Haar doel, en dat van haar ouders, is dat zij samen met haar leeftijdsgenootjes naar school kan gaan. Waar ze kan opgroeien en bouwen aan een toekomst zonder het stigma van een patiënt te zijn, en zonder door haar chronische aandoening te veel tijd door te brengen bij artsen of in het ziekenhuis.