Home Interview Ik ben een verschrikkelijke koukleum

Elfje Willemsen

Ik ben een verschrikkelijke koukleum

Vlaanderen leerde haar enkele jaren geleden kennen als de speerwerpster die bobsleester werd. En die dat, tot verbazing van velen, ook nog eens verrassend goed deed. Vandaag is Elfje Willemsen een vaste waarde geworden in haar sport. Maar houdt ze eigenlijk wel van sneeuw?

Het begon als een soort halve grap. In 2008 was het al meer dan een halve eeuw geleden dat België nog een bobsleeteam had. Het Canvas-programma Operatie Winterberg zocht een aantal jonge meisjes die die lacune wilden opvullen en zouden meedoen aan de Olympische Winterspelen van 2010 in Vancouver. Eén van hen was Elfje Willemsen. En ondertussen behoren de Belgian Bullets bij de tien beste ploegen ter wereld.

Had je ooit voor Opertatie Winterberg al een bobslee van dichtbij gezien?

“Nee (lacht). Ik denk dat de meeste mensen nu meer weten over bobsleeën dan dat ik er toen over wist. Het leek me gewoon tof om te proberen. Ik wist wel dat het bestond, maar ik had nooit gedacht dat ik ooit zelf in zo’n ding zou gaan zitten.”

Jij was toen speerwerpster, dat is iets helemaal anders.

“Alles is anders dan bobsleeën. Maar wat dat speerwerpen betreft: ik was toen net geblesseerd, had een operatie achter de rug en was volop aan het revalideren, maar ik had nog altijd veel pijn. En ik was op een punt gekomen dat ik moest beslissen: doe ik nog een laatste poging om er iets van te maken of stop ik ermee? Dus die oproep van Canvas kwam eigenlijk net op het goede moment. Alleen had ik toen wel een beetje schrik om dat tegen mijn coach te zeggen. Gelukkig is hij er op een bepaald moment zelf mee afgekomen: zou je dat niet eens proberen? En ik: ‘Ja, maar ik dacht dat jij boos ging zijn als ik daar zou aan meedoen’ (lacht).”

Bobsleeën is als sprintend gewichtheffen: de eerste tien meter is keihard lopen en tegelijk een slee van 180 kilo voortduwen.

Wat moet je goed kunnen om te bobsleeën?

“Je moet vooral lef hebben. Je mag er niet met schrik aan beginnen, want dan duw je niet 100 procent bij de start en haal je nooit de maximale snelheid eruit. Je moet ook snel en explosief zijn. Wij zijn eigenlijk sprintende gewichtheffers. Die eerste tien meter is keihard lopen en tegelijk ook nog eens een slee voortduwen van zo’n 180 kilogram. Daarna ga je bergaf op het ijs, dus dan heb je plots die enorme versnelling en moet je in de slee springen. De eerste keer dat je dat doet, zweet je wel peentjes (lacht).”

Is het gevaarlijk? Jullie hebben nog niet zo lang geleden een serieuze crash gehad.

“Dit is nu het tiende seizoen dat ik bobslee en dat was onze zevende crash. En daarmee ben ik wereldwijd gezien één van de pilotes die het minste uit de bocht vliegt. Natuurlijk is dat niet leuk om mee te maken, maar het is part of the game. Het is lichamelijk pijnlijk, maar ook mentaal. Je voelt je schuldig tegenover je remmer en dan moet je ook nog eens die start overdoen, in de hoop dat het dan wel lukt. Dan moet je eventjes een klik maken. En dat wordt moeilijker met het ouder worden, je begint meer na te denken: waarom doe ik dit eigenlijk?”

In Sotsji besefte ik weer hoe leuk skiën eigenlijk is

Maar je vindt het nog steeds leuk?

“Ja, toch wel. De adrenalinekick is met weinig te vergelijken. Wat ook fijn is: onze resultaten zijn de laatste twee jaar in stijgende lijn gegaan en dat motiveert wel. Als ik terugkijk op die eerste zes jaar, toen we aan de staart bengelden… Ik ben wel fier dat we het volgehouden hebben. Aan de andere kant betekent dat wel dat de fun-factor er een beetje af is. Het is serieuzer geworden.”

Moet je als bobsleeër een ascetisch leven leiden? Of valt dat wel mee?

“Dat valt goed mee. Vroeger, in mijn atletiekjaren, was ik daar eigenlijk veel strikter in. De bobsleetrainingen zijn best wel stevig, maar het is niet zo dat we het leven van een marathonloper of een wielrenner leiden. Ik ga zelden om negen uur slapen (lacht). Ik besteed veel uren aan sport, maar mijn leven verschilt eigenlijk niet zoveel van dat van andere mensen.”

©Nico Van Dam

 

Ik was in het speerwerpen op het punt gekomen dat ik moest beslissen: doe ik een laatste poging of stop ik ermee?

En qua voeding?

“We mogen redelijk veel eten omdat we spiermassa moeten opbouwen. Dat betekent heel veel vlees, heel veel groenten en heel weinig koolhydraten. Vorig jaar moest ik gewicht verliezen en toen heb ik alle koolhydraten compleet verbannen, zelfs uit fruit. Iedereen was bezorgd of ik wel genoeg energie zou hebben, maar ik voelde me er prima bij.”

Zijn er nog andere wintersporten die je graag doet?

“Vroeger ging ik heel regelmatig skiën. Met de hele familie trokken we dan op skivakantie, heel fijn was dat. Dat heeft daarna wel een tijd stilgelegen, maar de laatste paar jaar heb ik het terug opgepikt. Na het bobsleeseizoen ga ik meestal nog op short ski van een dag of drie. Dat is eigenlijk terug begonnen na de winterspelen in Sotsji. We zaten toen natuurlijk midden in wintersportgebied en Hanna (toenmalig teamgenote Hanna Mariën, red.) en ik zijn toen ski’s gaan huren. Toen besefte ik weer hoe leuk dat eigenlijk is.”

©Nico Van Dam

Wat is je favoriete seizoen? De winter of de zomer?

“De zomer eigenlijk, want ik ben een ongelooflijke koukleum (lacht). In de winter heb ik altijd tien lagen kleren aan. Dus buiten skiën en bobsleeën doe ik ook niet zoveel aan wintersport. Pas op, de winter heeft natuurlijk zijn charmes. De kerstmarktjes bijvoorbeeld. Of met z’n allen gezellig rond de kerstboom zitten of buiten, dik ingeduffeld rond een vuurkorf met een glas glühwein erbij… daar kan ik zeker van genieten. Maar de zomer blijft toch het seizoen dat iedereen er net iets positiever en gelukkiger bijloopt.”

Hoe lang zou je nog graag op dit niveau willen sporten?

“Ik heb altijd gezegd dat ik door zou gaan tot de Olympische Spelen van 2018, in Zuid-Korea. Nu, ondertussen is dat nog maar een anderhalf jaar weg en ik wil mijn woorden eigenlijk een beetje terugtrekken. Ik ga het gewoon jaar per jaar bekijken. Na 2018 zal ik een analyse doen van waar ik sta en wat ik nog wil bereiken. En dan zullen we zien.”

Smart Fact.

Als Elfje Willemsen geen topsportster was geworden, dan was ze…?

“Goh, da’s moeilijk. Na het middelbaar had ik geen idee wat ik wilde worden. Ik wilde een jaartje alles op de sport zetten en dan studeren als dat zou mislukken, maar dat mocht niet van mijn moeder (lacht). Uiteindelijk ben ik blij met hoe het uitgedraaid is.”

MEER

De interieurtrends van 2018-2019: Nieuwe vertoning van je woning

interieurtrendsZoals het een goed cliché betaamt, is ook op vlak van wonen het innerlijk al wat telt. Wel, misschien niet meteen het énige belangrijke, want mensen die een huis rechtzetten van nul af aan zullen het belang van een juiste skeletbouw en baksteenkeuze wel appreciëren. Toch zijn interieurtrends van even vitaal belang: het vormt het hart van het huis, de visualisering van wie je bent en hoe je wil wonen.

Verrassend groen

Verschillende tuinenGeen betere manier om heerlijk te ontspannen dan een uitje in het groen. Hieronder vind je zes minder bekende parken en tuinen die beslist jouw bezoek verdienen. Met dank aan de tuinarchitecten van LAND en Studio Basta.

Samenwerking is de sleutel tot logistieke optimalisatie

Files, complexe regelgeving en e-commerce: uitdagingen genoeg voor de logistieke sector. Een product van A naar B vervoeren klinkt simpeler dan het lijkt. Tegen welke logistieke problemen lopen bedrijven en organisaties aan en wat valt daaraan te doen. We legden het voor aan drie experts.

Karel Van Eetvelt over gezonde werknemers

Gezond BedrijfGezonde werknemers maken niet per definitie een gezond bedrijf. Volgens Karel van Eetvelt omhelst een gezonde onderneming veel meer. “Het gaat ook over voldoende liquide middelen hebben, genoeg klanten hebben en van bedreigingen opportuniteiten maken.”

SOS krokusvakantie

ActiviteitenDe krokusvakantie mag dan wel leuk zijn voor de kinderen, voor jou betekent het vooral manieren zoeken om je kleinste(n) in entertainment te voorzien voor de volle acht dagen. Van zaterdag 2 tot en met zondag 10 maart gaat er vanalles door hun hoofd, maar aan school wordt er zeer zeker niet gedacht.

Een boeddhist die niet naast zijn schoenen loopt

Wouter Torfs Uit een volle crisis groeien als kool? Hoe kan dat? Dat weet niemand anders dan Wouter Torfs. Volgens hem kan de baas de regels zetten, maar het zijn uiteindelijk de medewerkers die het moeten doen. Dus je kan hen beter goed koesteren.