vrijheid
Cultuur

Amelie Albrecht: “Pleidooi voor niet ‘moeten’”

18.06.2022
door Fokus Online

De voorbije twee jaar mochten we (bijna) niets. Niet voor herhaling vatbaar, daar zijn we het met z’n allen over eens. Maar toch school er ook iets moois in dat niet ‘moeten’. Die relaxte levenshouding mogen we gerust wat vaker bovenhalen.

Comedians hebben de neiging om niet alles té serieus te nemen, dat is bij mij niet anders. Al zal je me nu ook weer niet alles in het oneindige kapot horen relativeren. Dus ook ik kan er niet omheen: de voorbije twee jaar waren heftig. Voor iedereen. En toch… toch ben ik ergens wat nostalgisch naar de allereerste lockdown. Ik vond die ‘algehele rust’ wel iets hebben. We moesten niets. We mochten, zonder schuldgevoelens, gewoon thuisblijven en relaxen. Want serieus, dat Rijk der Vrijheid dat daarna aanbrak? Over welke ‘vrijheid’ hebben we het dan: de vrijheid om weer van alles te moeten, toch?

En nu we het daar toch over hebben, kunnen we stoppen met alles een naam te geven? Van ‘bubbels’ tot het ‘Rijk der Vrijheid’: ik ga de termen niet missen. Maar de ‘ongedwongenheid’ dus wel. Ik kon stiekem wel genieten van de dagen dat ik – zonder zever – de tijd had om al mijn schoenen grondig te kuisen. Da’s pas chill. Of van het feit dat je, wanneer je iemand tegenkwam op straat, onder het mom van afstand bewaren en zéker niet samenscholen, niet moest blijven staan voor wat smalltalk. Andere keren lijkt het precies verplicht om over het weer te praten. Nu mocht je gewoon even lachen, knikken en weer doorwandelen. Zalig!

Dat Rijk der Vrijheid? Over welke ‘vrijheid’ hebben we het dan: de vrijheid om weer vanalles te moeten, toch?

Of ik m’n job dan niet miste? Dat wél. Meer dan de gemiddelde mens dat zou doen, zo bleek. Hoe vaak hoorde ik niet dat de ander zo’n break ook wel zou kunnen gebruiken. Terwijl ik ongelukkig werd van niet werken, werden anderen het van wél werken. Mannekes, probeer daar iets aan te doen: zoek een job die je wél zou missen! In de cultuursector barst het alvast van zulke mensen: wij misten onze job ontzettend hard de voorbije periode. Maar nu staan we er weer. En hoe?! Het breekt los als nooit tevoren: uitgestelde shows die moeten worden ingehaald, nieuwe shows die worden geboekt, een publiek dat steeds groter wordt… Dat is de max: ik ben content dat ik mensen weer vollenbak kan doen lachen.

Het is fantastisch dat we weer met z’n allen kunnen samenkomen. Maar geef toe, in het begin was zo’n massa toch wat vreemd. Ineens weer zoveel volk op die terrassen. Hoe luid zijn wij?! Maar alles went. Optreden, op stap gaan, elkaar ontmoeten: we zijn het weer helemaal gewoon. Maar de rest ook: moeten rushen,moeten werken… Ik zie ons met z’n allen weer massaal in oude gewoontes vervallen. Geen verwijt, het is menselijk. Maar toch, denk af en toe aan die pauzeknop. Geniet vollenbak van niets hoeven doen. En wanneer er dan wel iets moet, zorg dan dat je er content van wordt.

Vorig artikel
Volgend artikel