Home Lifestyle 50+ Lynn Wesenbeeck: Bestemming onbekend

Lynn Wesenbeeck: Bestemming onbekend

In samenwerking metLynn Wesenbeeck

‘Schep moed. Niemand is onsterfelijk’, las ik. De woorden leken ook mijn hond Flor niet te ontgaan, want net als ik bleef hij plots staan. Ik las de zin opnieuw.

‘Schep moed…’

Toen zag ik zijn foto. Ik herkende hem onmiddellijk. Jaren geleden had ik voor Telefacts een portret van hem gemaakt als een van de bekendste assisenpleiters in Vlaanderen. In de reportage riep hij naar de assisenjury: ‘Deze man is een schlemiel!’ Die schlemiel was een vader die zijn twee kinderen had gedood. En Piet Van Eeckhaut was zijn advocaat. Piet is gestorven in 2014. Ontelbare keren was ik al voorbij die plek gewandeld en nu las ik de woorden op zijn grafsteen voor het eerst. Alsof ze voor mij bedoeld waren. Neen, toeval bestaat niet.

Dat kleine voorval had voor mij een grote betekenis. Het trok mijn zelfbewustzijn weer op gang. Toen ik enkele jaren geleden mijn professionele leven onverwacht moest heroriënteren, was het lastig om een nieuw spoor te vinden. We voelen van nature weerstand tegen verandering. En soms blijven we dan hangen in een cocon. Dat is menselijk, maar het is pas wanneer we de moed vinden om onszelf weer uit die cocon te halen, dat er verandering komt. Vanuit dat inzicht is ‘Vijftig tinten wijs’ geschreven, een boek over de interessante tussenfase van het leven waarin er vanalles gebeurt. Of zoals psychiater Dirk De Wachter het zo mooi verwoordt in het boek: ‘Met vijftig tel je de eretekens in de kast en de littekens op je ziel’.

Zelf hou ik van water als metafoor voor het bestaan. Met eb en vloed en onderwaartse stromingen die je onverwacht in woelig water kunnen brengen. Voor mij is het leven een proces waarin ik heb leren aanvaarden dat er op sommige vragen geen antwoord bestaat. En dat je daar een comfortabel gevoel bij krijgt. Want zolang je gezond bent, zijn andere keuzes en een nieuwe start altijd mogelijk.

Vandaag ben ik 56. Door het volwassen worden van mijn dochters, voel ik hoe de generaties opschuiven. Jongeren worden sneller volwassen en volwassenen blijven langer jong. Mijn ervaring en vrouwelijkheid beïnvloeden mijn kinderen, maar omgekeerd ook. Ze brengen de vernieuwing, die mij ook meer zelfvertrouwen geeft. Daar haal ik energie uit.

Ik hoor vijftigers vaak zeggen dat ze vooral willen genieten; een terrasje doen, reizen. Daar is niets mis mee. Maar ik haal minstens evenveel voldoening uit zelfontplooiing. De zin om te blijven groeien. Daarom wil ik in mei de Europese kieslijst van Open-Vld duwen. Mijn maturiteit en ervaring komen daarbij uitstekend van pas. Of om nog eens een metafoor te gebruiken: in het leven komen er veel treinen voorbij. Soms moet je er één nemen met bestemming onbekend.

MEER

‘In Gent mis ik de connectie met de natuur’

Lokale producten, lokale leveranciers en koken met wat de seizoenen bieden. Het voelde voor topchef Kobe Desramaults tien jaar geleden al als de enige goede weg. En met succes, want zijn unieke keuken werd al tweemaal bekroond met een Michelinster.

AED: groene bakjes die levens redden

Groene kastjes Zo’n 10.000 AED’s, Automatische Externe Defibrillatoren, zijn er al in ons land geïnstalleerd. Dat klinkt veel, maar het zijn er eigenlijk veel te weinig, zegt de Belgische Cardiologische Liga. Wat doet zo’n AED en hoe moet je hem bedienen?

De toekomst van AI begint nu

We leven in een unieke tijd. Artificial intelligence (AI) komt tot leven en we ervaren slechts een fractie van het enorme potentieel, voor zowel het bedrijfsleven als in onze dagelijkse privélevens.

Een vrolijke zomer voor de kids

zomerVeel prints, felle kleuren en uniseks-elementen in de kleding. Dierenprints op de schoenen, en een mooi hoedje als accessoire. De kindermode wordt deze zomer een vrolijke bedoening, voorspellen de kenners.

‘It takes a village to raise a child…’

Evi HanssenDit oude gezegde is mijn mantra wanneer ik mijn framily – vrienden die zo close zijn geworden dat ze familie zijn – om hulp vraag bij de opvoeding van mijn kinderen. De mantra helpt me om mijn schuldgevoel binnen de perken te houden. Schuldgevoel, daar hebben de meeste ouders sowieso last van, en zéker de single exemplaren die hun kind de helft van de tijd zien.

In de driver’s seat van eigen ontwikkeling

Levenslang leren Leren, dat doen we in Vlaanderen doorgaans zo’n 25 jaar van ons leven. Daarna vinden we het wel welletjes geweest, lijken de opleidingscijfers te vertellen. Hoe zit dat met de slagkracht van onze arbeidsmarkt, nu onze competenties nog sneller verouderen dan wijzelf?